QUARTER LIFE CRISIS IS THE NEW AGE CRISIS???

    Firstly,We want to begin with defining what "quarter life crisis" is and what connotations it refers to.Quarter Life Crisis is a period of life ranging from the late teens to the early thirties(the ages between 15-30,generally speaking),during which a person begins to feel doubtful about their lives.They are under stress of becoming an adult.People start to question themselves more closely and deeply during this period.


People at the age of 18 or more till 30 are the typical ones that face this syndrome in that this age period,to some extent,is adolescent years,as well.According to one research conducted by the British Psychological Society,There are 5 certain symptoms that you are having a quarter life crisis:

1)  A feeling of being trapped by your life choices. Feeling as though you are living your life on autopilot.
2) A rising sense of “I’ve got to get out” and the feeling that you can change your life.
3) Quitting the job or relationship or whatever else is making you feel trapped and embarking on a “time out” period where you try out new experiences to find out who you want to be.
4)Rebuilding your life.

5) Developing new commitments more attuned to your interests and aspirations.

Although these 5 signs are heplful in terms of depicting the crisis,there may be many other symptoms,too..It depends on the person's gender,familly,education,point of view and so on.While one can daydream about doing something crazy,the other can imagine of just sitting all day without doing anything,and while one can feel increasingly nostalgic for his/her high school and college days,the other can easily forget all things related to high school or the past.On the one hand,These symptoms change from one person to another,on the other hand,there are some symtopms that are common among almost all people,for example;they can feel terrifed from the idea of making budget,they can start to think of dating life differently,they can start to get bored with their friends and they can find it necessary to meet with new friends in the hope of feeling different not because of any reason but boredom.In addition,people desire to compare themselves with their friends,peers or are compared by their parents,particularly in our country and culture.We can come across many examples of this, like one mom says to her daughter that all of your friends have been maried and have had child as big as you,yet you can not do so and sit at home or one father says to his son that he wants to have a grandson or granddaughter or so on.

As for the historical background of this term,quarter life crisis,it was first coined in 1997 by Addy Wilner,co-author of the book,"QUARTER LIFE CRISIS" with Alexandra Robbins.The idea of writing this book and researching about this field came to her after she had graduated from her college,moved back home and could not figure out what to do with her life.

As for the possible solutions or suggestions to those who have quarter life crisis,they should start to believe in themselves.Trust and being friend with oneself are the key words.Knowing how to slow down,that is never feel rushed to make significant life decisions/changes,do not listen to what others think about you.Do what's best for youinot others.be comfortable making firm,independent decisions for yourself and spending time doing the things that you enjoy,whatever it is that you are passionate about,JUST DO IT.

          HaticeNur BÖLÜKBAŞ
          Anıl AYHAN
          Mervenur ÇETİN
          Yasin ALTUN

**LINGUISTICS**

 I am about to go out of mind cause I am fed up with studying and seeing these disgusting slides.

                                                ^^THERE IS SOMETHING TO LEARN IN EVERYTHING^^

                                                   SHAKESPEARE SONNET 138

Sevgilim, “özüm sözüm bir” diye and içince

Ben inanırım, oysa söylediği hep yalan;

Varsın bellesin beni dünyada hiçbir ince

Hile öğrenmemiş olan acemi bir oğlan.

Kendimi aldatırım genç sandı diye beni,

Ama parlak günlerim geçti, çok iyi bilir;

Ben yalnız önemserim yalan atan dilini,

Bu yüzden kesin gerçek iki yandan ezilir.

Sadık olmadığını söylemiyor, ne diye?

Ben de açıklayamam yaşlandığımı, neden?

Ah, güvenir gözükmek ne yaraşır sevgiye;

Yaşlanan aşk hoşlanmaz yıllarla yüzlenmekten.

Yalan söyler dururuz, ben ona, o da bana:

Tatlı dille sararız ayıbımızı yalana.

                     116. Sone (William Shakespeare)

Bence engel tanımaz gerçek bir aşkla
Sevmiş olanlar. Aşk demem aşka
Değişik durumlarda değişip duruyorsa,
Ya da meyil duyuyorsa bırakmaya ilk fırsatta.
Aşk dediğin fırtınaya bakar ve titremez asla;
Ah, hayır! Her daim duracak bir işarettir,
Bir yıldızdır, dönen teknelere rehberdir,
Boyu posu ölçülse de bilinmez değeri nedir.
Zamanın oyuncağı olmaz; gül dudaklı
Ve yanaklı aşkı götürebilir sallasa zaman orağını;
Değişmez aşk kısa da sürse saatler ve haftalar,
Aşk dediğin kıyamete dek yaşar.
Eğer yanlışım varsa ve bu bana kanıtlanırsa,
Demek hiç yazmamışım, kimse sevmemiş asla. 

                             ^^1970 BHOLA CYCLONE^^

Before letting you know about how helpless a humanbeing can be, I want to mention a  little

about what is called natural disaster and what kind of natural disasters exist. A natural

disaster is a major   adverse event resulting from natural processes of the Earth. These

diasters can include floods,volcanic eruptions,earthquakes,tsunamis, and other geologic

processes.(like  hurricane,typon,cyclone,fire etc).Just considering the  word I have

used,”helpless”,do not think that nothing can be done to prevent or decrease the damages

of these disasters. There is always something to be done for precaution.As  for my selection

of natural diaster,It is 1970 Bhola Cyclone.Let’s start talking about it by giving a little

information about how it broke out,how much it continued and what damages it  resulted

in.The Bhola Cyclone occured on November 7,1990  and lasted for 6 days,ending on 13

November 1970.It killed around 300.00-500.000 people which is the deadliest tropical

cyclone of all time as well as damaging the nature,land .It was blowing at around 185-215

km/h around the place which is called Bangladesh today.It damaged the economy of the

area,causing about86.4 USD $ (according  to 1970 economic conditions).Here is a photo as

regards the disaster.

WHAT MEASURES COULD HAVE BEEN MADE TO DIMINISH SUCH A CATASTROPHE?

First of all,We should take into account the economic and demographic circumstances of the time.The 

country is Pakistan and the year  is 1970. At that time,Pakistan is an undeveloped country which  was facing with poverty,diseases,turmoils.Pakistan lacked of the necessary

power to cope with such a destroying event.Some countries,not all of the countries including

Turkey,tried to help them to overcome this case.The country  especially statesmen could

have warned the local people to take measures against  the probable distaster,even if not

such a destroying one. The Health Instıtutes and First Aıd Organisations could have given

seminars and distributed necessary brochures as to Tropical Disasters.The Authorities could

have been and were supposed to be ready and alert to such an event.Had such measures

been taken beforehand at that time,Such kind of a devastating event would not have broken

out.To sum up,We should be prepared against such events and take the  necessary

protections against  the natural  disasters however inpredictable and inevitable they seem to

be.

YASIN ALTUN

2023620

Çanakkale Şehitlerine Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi? En kesif orduların yükleniyor dördü beşi. -Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya- Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya. Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı! Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı' Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi, Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi! Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer, Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer. Yedi iklimi cihânın duruyor karşında, Ostralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada! Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk: Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk. Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ... Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ! Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asil, Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle, sefil, Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına; Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına. Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz... Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz. Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb, Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb. Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı; Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı; Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin; Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin. Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam, Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam. Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer; O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer... Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak, Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak. Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller, Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller. Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere, Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre. Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler... Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler! Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından; Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat iman? Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm? Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkâm. Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler, Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer; Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedi serhaddi; 'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi. Asım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek: İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek. Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar... O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar, Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor, Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor! Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker! Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer. Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi... Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi. Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın? 'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın. Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb... Seni ancak ebediyyetler eder istiâb. 'Bu, taşındır' diyerek Kâ'be'yi diksem başına; Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına; Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle, Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle; Ebr-i nîsânı açık türbene çatsam da tavan, Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan; Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına, Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına, Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem; Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem; Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana... Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana. Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini, Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i, Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran... Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran, O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın; Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın; Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât, Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât... Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber, Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.   Mehmet Akif Ersoy